Πολύ άνθρωποι νιώθουν την ανάγκη να υποστηρίξουν τον πιο αδύναμο. Είτε γιατί τον συμπονούν, είτε γιατί δεν τους αρέσει η απόλυτη κυριαρχία, είτε γιατί η αίσθηση να κερδίζεις το απροσδόκητο είναι πιο γλυκιά και από το νέκταρ του παραδείσου (όπως το φαντάζομαι).
Πριν από μια εβδομάδα έπαιζε ο μισητός μου αντίπαλος ΟΣΦΠ στον τελικό του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος μπάσκετ, εναντίον της ΤΣΣΚΑ Μόσχας. Μιας ρώσικης ομάδας η οποία με εμφανής υποστήριξη της διαιτησίας κατάφερε να μου στερήσει το δικαίωμα να διεκδικήσω την πρώτη θέση της Ευρώπης για έβδομη φόρα. Από εκεί που δεν το περίμενα έφθασα στο σημείο να ζητωκραυγάζω για τον αιώνιο αντίπαλο μου. Περισσότερα






Τέσσερις μέρες μετά την μεγάλη νίκη του Ολυμπιακού επί της ΤΣΣΚΑ και την κατάκτηση του Ευρωπαϊκού οι γνωστοί “άγνωστοι″ ξαναχτύπησαν. Λίγο μετά τις εννιά το πούλμαν του Παναθηναϊκού δέχτηκε επίθεση με πέτρες, την ώρα που κατευθυνόταν στο Σ.Ε.Φ. για την διεξαγωγή του πρώτου τελικού των πλέι οφ.






